Daisypath Anniversary tickers هم و ازواجهم

هم و ازواجهم

آنها و همسرانشان در سایه ‏هاى قصرها و درختان بهشتى بر تخت‏ها تکیه کرده ‏اند / یس:56

بوسه بارون

حسین داشتن بهترین اتفاقیه که می تونه توی زندگی یه نفر پیش بیاد. شیرین، شاد، پر انرژی، پر از زندگی و  پر از شور زندگی، لحظه به لحظه تازه و اشتراک و تکثیری از خودت و کسی که عاشقانه دوسش داری...

اول فکر میکنین این شما هستین که عاشق حسین شدین و این شما هستین که دلتون براش تنگ میشه. ولی کم کم می فهمین اینجوریام نیست. حسین هم عاشق شماست و هم پای شما دلتنگ میشه و عاشقی میکنه. کم کم که بزرگتر میشه بیشتر و بیشتر متوجه عشقش میشین.

عشقش رو از نگاهاش می فهمین، از صدا درآوردناش، از سفت سفت بغل کردناش، از اینکه مامان و بابا رو به هرکسی ترجیح میده و بین میلیون ها نفر اونا رو میشناسه و تشخیص میده. از اینکه خودشو برای شما لوس میکنه و با همه ی کوچیکیش سعی میکنه کارایی کنه که مورد پسند و مورد توجه شما باشه.

عشقش رو از اونجا می فهمین که اگر کار اشتباهی بکنه، تنها صورت بدون لبخند شما براش کافیه که دست از اون کار بکشه و گاهی حتی بزنه زیر گریه و تند تند چهار دست و پا خودشو برسونه به شما و ازتون بره بالا و دستاشو سفت بندازه دور گردنتون که یعنی: بسه دیگه اینجوری نگام نکن!‌ اگرم داشتم کار بدی می کردم حالا که دیگه نمی کنم، پس بیا آشتی!

بچه م عاشق اینه که یه کار جالب یا جدید بکنه و ما تشویقش کنیم. آخرین کار جدید و جالبش در حال حاضر اینه که تنهایی و بدون هیچ کمک و تکیه گاهی چند دقیقه روی پاهاش می ایسته. وای که چه کیفی میکنه وقتی تشویقش میکنیم و براش دست می زنیم و میگیم آفرین حسین! آفرین!! توی خیال کوچولوش مهم ترین کار دنیا رو کرده و با دست زدنای ما خودش هم تند تند دست میزنه و شادی میکنه.

الان گوش رو میشناسه. وقتی بهش میگیم گوش کو، گوش ما یا گوش خودشو نشون میده. دم به ساعت هم با دستای کوچولوش گوشای ما رو میگیره و میگه اوه اوه و ما باید بگیم گوش گوش، این گوشه و اگر نگیم دست بردار نیست.

موقع شنیدن صدای اذان یا قرآن و یا وقتی که مهر و جانماز میبینه دو تا دستاش رو میذاره روی گوش هاش و ادای صدای اذان رو در میاره. لباشو غنچه میکنه در حالیکه لب پایین رو میده جلو و چشمارو تنگ میکنه. گاهی هم پخش میشه روی زمین که مثلا روی مهر سجده کنه.

کشف ارتباطات هم سرگرمی دیگه ی حسینم هستش. بچه م بشدت مورد هجوم یادگیری هست و مغز کوچولوش مدام در حال دریافت اطلاعات تازه است. الان میدونه که کانال های تلویزیون با کنترل عوض میشن و با اینکه خودش هنوز نمی تونه با کنترل کار کنه ولی کنترل رو به سمت تلویزیون میگیره.

میدونه کلیدهای برق، چراغ ها رو روشن و خاموش می کنن. ارتباط بطری آب و درشو یاد گرفته و با جیغ از ما میخواد بطری آب رو ببریم جلوی دستش تا خودش در بطری رو بذاره روش.

توی چشمم قطره میریزم و همونطور که چشمم بسته است میگم حسین مامان در این قطره رو بده. در قطره رو میاره به طرف قطره که توی دستمه و میگه اِ اِ... یعنی بیا این در مربوط به این قطره هست و بذار روش.

میدونه که اگر چراغ بیوفته توی آینه کوچیک دستی یه نور بازیگوش روی سقف و دیوار درست میشه. من این کار رو میکنم و بعد حسین آینه رو از من میگیره و سعی میکنه خودش نور بندازه توی آینه.

شیرین ترین کار حسین در حال حاضر بوسیدناش هست. چی بگم از بوسیدناش که چه دلبری هایی که با این بوس کردنا نمیکنه. یکی و دو تا هم که نه. اونقدر می بوسه که آدم بیهوش میشه از خوشی. باید هم وقتی داره بوس میکنه هی نازش کنیم و ازش تشکر کنیم و بگیم مرسی مرسی حسین جونم.

دیشب بچه م خوابش میامد بدجور و هی نمی خواست بخوابه ولی! چون من و باباش داشتیم حرف میزدیم و اونم میخواست داخل ماجرا باشه. سه تایی توی تخت بودیم و حسین دو تا دستاشو بلند میکرد و خودش رو پرت میکرد روی تخت یا روی من و باباش و هی باز از پشت خودشو پرت میکرد و یه بار از جلو و یه بار یه وری. بعد میرفت سرشو میذاشت روی سینه ی بابایی و دوباره میامد پیش من شیر میخورد و باز خودشو پرت میکرد و سرشو میبرد زیر لحاف و بعد در حالیکه چشماشو می بست و سرشو به اینور و اونور تکون میداد، میامد خودشو مینداخت توی بغل ما و دوباره همه چیز از اول...

بعد که دیگه خیلی خوابش میامد و حسابی قاطی کرده بود، بوس بارون رو شروع کرد. یکی بابا رو بوس میکرد و یکی مامانو، باز تندتند میرفت و خودشو مینداخت بغل بابایی و صورتشو بوسه بارون می کرد و بعد نوبت مامانی بود که خودشو بندازه بغلشو و صورتشو پر از بوسه های شیرین کودکانه ش کنه.

من و دارا حسابی دلمون ضعف رفته بود براش. دارا دیگه تحملش تموم شد و هیکل کوچولو و ظریف حسین رو گرفت بین بازوهای قوی و بزرگ مردونه ش و حسابی فشارش داد و گفت: این کارا چیه میکنی حسین؟؟؟ امشب میخوای حسابی منو دیوونه کنی ها پسر!!!

بچه م دیشب توی خواب ناله میکرد و فهمیدم که دلدرد داشت. شبایی که دارا پیش ماست تا جایی که می تونیم بیدار می شینیم و حرف میزنیم یا چیزی می خونیم یا فیلم می بینیم. حسین هم تا جایی که جون داشته باشه با ما بیدار می مونه و بعد بیهوش میشه. البته نه تا صبح که چندین بار تاصبح بیدار میشه!

امروز صبح که بیدار شدم وقتی داشتم آماده میشدم که برم سر کار، توی این فاصله حسین بیدار شد و منم متوجه نشدم که برم سراغش. دارا بغلش کرده بود و بعد هم کلی براش شعر و لالایی خونده بود و بعد دوتایی کنار هم خوابیده بودن. رفتم که دارا رو بیدار کنم بیاد بریم سر کار بهم میگه نگاه کن بچه م پاهاشو چجوری گذاشته، برات بمیرم بابایی.

دارا خیلی آدم عاطفی هستش. در کل با احساسش زندگی میکنه. واسه همینم خیلی آسیب پذیره. یه ویژگی دیگه هم داره اینکه خیلی عاشقه بچه هاشه. جونش در میره برای بچه هاش مثل یه زن. در مورد هر سه تا بچه همینطوره. البته بنظرم دخترشو یه کوچولو بیشتر از دو تا پسرا دوست داره. طبق همون اصل قدیمی که باباها عاشق دخترا هستن و دخترا بابایی هستن. (لازمه اضافه کنم که خانوم دوم رو از همه ی بچه هاش حتی بیشتر دوست داره؟)

خانوم اول یازدهم این ماه یعنی روز زن رفت شهرستان خونه ی پدرش. دارا کلی غصه داره از دوری اونها و آه های سوزناک میکشه.

دارا میگه: نمیدونم دیگه خانوم اول برمیگرده یا نه!

من گفتم: غصه نخور! شک نکن که برمیگرده! اون به تو و زندگیش علاقه داره و همه ی این اظهار نفرت ها یک بازیه! مطمئن باش که برمیگرده و باز شروع میکنه به اینکه طلاق میخوام و نمی تونم تحمل کنم و حالم از دیدن تو بهم میخوره و میخوام به بابام بگم و این حرفا! چون خودآگاه یا ناخودآگاه با این کار توجه تو رو به سمت خودش میکشونه و فکر میکنه با این ترفند میتونه به خیال و توجه تو تسلط داشته باشه که البته تو هم نشون دادی که می تونه.

دیشب دارا به حسین میگفت: داداشه امیر! داداشه امیر! امیر کجاست که باهات بازی کنه!‌ امیر اگه بدونه یه داداش داره خودشو از خوشحالی میکشه و هی الکی هر کی رو دید نمیگه این داداشمه!! دوباره دو دقیقه بعد: بمیرم برای چشمای خوشگلت حسینم. مژه هات داره مثل داداش امیرت خیلی بلند میشه! آخه امیر وقتی عینک میزنه، مژه هاش میخوره به شیشه عینک و برمیگرده!

حسین خیلی به برادرش شباهت داره. این موضوع رو یک بار دارا گفتم و دارا گفت خودمم قبلا به این موضوع فکر کرده بودم. دارا آرزو داره بچه ها کنار هم باشن و با هم بزرگ بشن. دلش پاکه. میگم این آرزوها عملی نیست دارا جان! میگه: است!! آرزو مقدمه ی عمل هستش.

   + ; ۱۱:٤٦ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۱٥ اردیبهشت ۱۳٩٢
    پيام هاي ديگران ()

نفر سوم...

دو تا مطلب خوندم که با ذکر منبع همینجا کپی کردم...
 
 
اگر زندگی مشترک سالم باشد پای فرد سومی به میان نمی‌آید
 
مرجع: روزنامه جوان
در زندگی اجتماعی، زمانی مشکل و معضلی تبدیل به پدیده می‌شود که گسترده و فراگیر شده باشد و از سوی تمام افراد جامعه قابل درک و لمس باشد. ازدواج یکی از مهم‌ترین عرصه‌های زندگی است که فرد براساس انتخاب خود وارد آن می‌شود. به همین دلیل تمام پدیده‌های مربوط به زندگی مشترک یکی از مشغله‌های فکری امروز زنان و مردان متأهل جامعه ماست. امروزه با تغییر سبک زندگی سنتی به زندگی مدرن در جامعه ما، امنیت روانی زوج‌ها، برای پایداری زندگی مشترک، بیش از پیش مورد نیاز است. یکی از پدیده‌های اجتماعی امروز که این امنیت روانی را در خانواده‌ها تهدید می‌کند،‌ مسئله خیانت است. درگفت‌وگوی امروز ما با خانم دکتر بدری‌السادات بهرامی، روانشناس حوزه سلامت و مشاور خانواده به بررسی مسئله خیانت، علت‌های رو آوردن به آن از سمت مرد یا زن در زندگی مشترک و راهکارهای موجود برای جلوگیری از این پدیده در خانواده پرداختیم.

چه زمانی می‌گوییم که یک همسر به همسر خودش خیانت کرده است؟
رابطه عاطفی زن و شوهر در واقع مثل یک بانک است. به این ترتیب که در زندگی لحظه‌هایی هست که ما سرمایه‌گذاری‌ عاطفی می‌کنیم. یعنی به هم عشق می‌ورزیم، محبت می‌کنیم، توجه و مراقبت می‌کنیم و به این ترتیب نیازهای عاطفی همسرمان را تأمین می‌کنیم و بعد هم به طور طبیعی لحظه‌هایی هست که دچار اختلاف می‌شویم، در آن موقع ممکن است همسرمان را ناراحت کنیم. انگار از آن ذخیره عاطفی- یعنی از پس‌اندازی که در بانک عاطفی خودمان داریم- برداشت می‌کنیم. به این ترتیب زندگی زن و شوهر به‌‌رغم مشکلاتی که دارند به خوبی پیش می‌رود. حالا اگر زمانی ما از این حساب عاطفی خودمان در جای دیگری سرمایه‌گذاری کنیم، یعنی آن لبخندمان، توجه و مراقبتمان، آن اظهار محبت کردن‌ها و هر رفتاری که متعلق به همسر ماست به فرد دیگری تقدیم کنیم. در واقع از این حساب پس‌انداز عاطفی خرج کس دیگری کردیم. درست مثل اینکه حقوقمان را در خانه‌ای دیگر خرج می‌کنیم. آنجاست که انگار از زندگی خودمان کم گذاشتیم. بنابراین از لحظه‌ای که ما هر اتفاقی که متعلق به همسر ماست، واژه‌های خاصی که برای همسرمان داریم، نگاه خاصی برای همسرمان و رفتار خاصی که متعلق به همسر ماست و می‌دانیم که حتماً تولید عشق می‌کند، در جای دیگری استفاده کردیم، نطفه خیانت را در زندگی مشترک کاشته‌ایم. خیانت هیچ وقت فی‌البداهه و بدون برنامه‌ریزی اتفاق نمی‌افتد. بلکه همیشه از همین مراحل شروع می‌شود، یعنی از محبت، از مراقبت، از رفت و آمد، تا به همین موضوعی که مردم به طور عام خیانت می‌گویند، می‌رسد.

براساس صحبت‌های شما می‌توانیم اینطور بگوییم که «خیانت در سطوح مختلف شکل می‌گیرد»؟
بله، اول از نظر عاطفی خیانت صورت می‌گیرد، یعنی یک نفر در ابتدا یک دلبستگی عاطفی پیدا می‌کند یا توجه عاطفی از شخصی می‌بیند و یا اینکه خود به شخص دیگری توجه می‌کند و شروع می‌کند از آن ذخیره عاطفی استفاده کردن و آن را برای کسی غیر از همسرش خرج می‌کند. یک بخش این است. در ادامه گاهی ممکن است که از ذخیره مالی زندگی‌اش هم در جای دیگری و برای فرد دیگری هزینه کند. در واقع یک جور خیانت مالی هم انجام دهد. بعضی فکر می‌کنند که حالا دارند به یک دختر کمک می‌کنند، ولی در ادامه و به تدریج آن دختر را اسیر خودشان می‌کنند و مرحله بعد این است. وقتی که تو برای دختری به این شکل خرج کردی، خیلی راحت او را در تملک خود در می‌آوری. اینکه ما بگوییم این فقط یک کمک مالی است، در واقع از پوشش اجتماعی برای کار خودمان استفاده کرده‌ایم. خیلی زوج‌ها به ما مراجعه می‌کنند و می‌گویند که من داشتم کمک می‌کردم، کمک می‌تواند فقط یک شماره حساب باشد، ‌احتیاجی به این نیست که او را ببینی، می‌توانی به طور ناشناس- مثل همه خانواده‌هایی که به افراد بی‌بضاعت کمک می‌کنند- بدون اینکه او تو را بشناسد، مبالغی را به حساب واریز کنی، یک کار خداپسندانه هم هست. ولی دلیلی ندارد که با هم رفت و آمد داشته باشید، چون به او کمک می‌کنی و بعد از آن به تدریج به سطح زناشویی می‌رسد می‌تواند در شکل مشروع یا نامشروعش اتفاق بیفتد. این موضوع بستگی به وضعیت اعتقادی و فرهنگی افراد درگیر در مسئله دارد.

یعنی اول ذهن درگیر می‌شود، بعد به لحاظ عاطفی شخص وابسته می‌شود و سپس ارتباط کلامی شکل می‌گیرد و بعد از آن ارتباط عملی،‌ خیانت را می‌توان در این چهار سطح بررسی کرد.
خیانت ابتدا به ساکن از ذهن شروع می‌شود. یعنی ذهن مجوز این کار را می‌دهد. بعد به تدریج ارتباط ذهنی تبدیل به هنجاری کلام و بعد از آن متأسفانه تبدیل به هنجاری رفتار می‌شود.

دلایل خیانت و شرایط منجر به آن عموماً چیست؟
مردها به این دلیل که در مقابل دشواری‌های عاطفی کم‌طاقت هستند، وقتی که در یک رابطه دچار مشکل می‌شوند خیلی سریع نیازمند این هستند که یک پناهگاه عاطفی پیدا کنند. یک ضرب‌المثل در توضیح این موضوع هست که می‌گوید: «مردها پسرهایی هستند که بزرگ شدند.» به همین خاطر با کمترین آسیب عاطفی به آغوش رابطه عاطفی دیگر پناه می‌برند. در مقابل زن‌ها به دلیل روابط عاطفی گسترده‌ای که با خانواده و دوستانشان دارند و همچنین در برابر تحمل مسائل عاطفی مقاوم‌ترند. معمولاً انگیزه کمتری برای خیانت دارند. به همین دلیل انگیزه‌ مرد‌ها برای خیانت خیلی متفاوت است با انگیزه زن‌ها، ولی اینکه چرا خیانت می‌کنیم؟ من فکر می‌کنم یک راه حل غلط در برابر مشکلات است. ما اگر مشکلی با همسرمان داریم که به خیانت منجر می‌شود، اول باید فکر حل کردن مشکل باشیم. یعنی پیش مشاور و روانشناس برویم و روی مشکلات کار کنیم و تمام تلاشمان را برای حل آن به کار ببریم. اگر تغییری ایجاد نشد، ایرادی ندارد، جدا می‌شویم. مجبور نیستیم که وقتی به بن‌بست می‌رسیم و هیچ راه‌حلی برای مشکلات وجود ندارد، بیاییم با کس دیگری زندگی کنیم و با فرد دیگری رابطه داشته باشیم. این توجیه درستی برای حل مشکل نیست. چون من با تو مشکل روابط زناشویی یا عاطفی داشتم با فرد دیگری ارتباط برقرار کردم. خب اول یک رابطه خراب را تمام می‌کردی و بعد در زندگی‌ات با فرد دیگری آشنا می‌شدی، هیچ مشکلی هم نبود. این چه توجیهی دارد که برای نیازهای عاطفی‌ات از کس دیگری تغذیه کنی. من فکر می‌کنم این یک راه حل غلط است. در هر صورت خیانت، چه از طرف مرد و چه از طرف زن، آرامش را از زندگی و رابطه می‌گیرد. حتی مردهایی که تعدد زوجات دارند احساس خوبی از اینکه کس دیگری در زندگی ایشان هست، ندارند. دیگر آن رضایتمندی اولیه‌ای را که از همسر کنونی خود داشتند، ندارند. برای اینکه نمی‌توانند از هر دو رضایت کامل را به دست بیاورند.

برداشت من از صحبت‌های شما این است که خیانت در مردها بیشتر از زن‌ها اتفاق می‌افتد، درست است؟
در همه جای دنیا، آمار خیانت مردها به همسرانشان بیشتر از زن‌هاست ولی این آمار تفاوت زیاد معنی‌داری با هم ندارند و خیلی نزدیک به هم هستند. ولی با توجه به ظرفیت اجتماعی، فرهنگی و اعتقادی در جامعه ما هنوز هم تعداد مردهایی که خیانت می‌کنند بیشتر از زن‌هاست.
در هر صورت هنگامی که رابطه عاطفی بین یک زوج متزلزل می‌شود، خیانت در ذهن فرد شروع شده و کم‌کم به عمل نزدیک می‌شود.

می‌شود برای خیانت بازه سنی در نظر گرفت؟
آمار خیانت در جوان‌ها بیشتر است. مردم اسم این را می‌گذارند کم طاقتی. می‌گویند جوان‌ها کم طاقت هستند و قدیمی‌ها بسازتر بودند. چون نسبت به جوان‌های امروز سطح توقعاتشان از زندگی پایین‌تر بوده است.
بنابر این امروز با توجه به آگاهی بین دخترها و پسرها و همچنین تأثیر غیر قابل انکار رسانه‌ها، آمار خیانت در جوان‌ها بیشتر است. ضمن اینکه در گذشته زن‌ها در خانه و مردها برای آن‌ها پناه‌گاه مادی و اجتماعی بودند. ولی امروز زن‌ها سرکار می‌روند، تحصیل کرده‌اند و به اصطلاح دستشان داخل جیب خودشان است و وقتی واقعاً از زندگی زناشویی‌شان راضی نیستند حاضر نمی‌شوند به هر قیمتی به این ارتباط ادامه دهند. 

پس خیانت محصول زندگی مدرن است؟ 
نه واقعاً این طور نیست. از زمانی که بشر زندگی خانوادگی داشته خیانت هم وجود داشته است.
می‌توانیم بگوییم شیوعش در زندگی مدرن بیشتر است که شاید علت آن افزایش جمعیت باشد. جمعیت امروز با گذشته فرق کرده است و به همین دلیل شایع‌تر شده است. ضمن اینکه آگاهی مردم راجع به نیازهایشان از زندگی زناشویی بیشتر شده است. همین البته بحث تهاجم فرهنگی، رسانه‌ها و تأثیر مخرب فرهنگ سازی‌های غلط، تمام این‌ها هم بی‌تأثیر است.

علت‌های خیانت در یک زندگی مشترک چیست؟
خیلی وقت‌ها آدم‌ها فکر می‌کنند که در زندگی بچه‌هایی وجود دارند که به صلاح نیست این زندگی به هم بخورد. به همین دلیل تصمیمشان این است که به این زندگی ادامه بدهند. ولی به این دلیل که این زندگی کار کرد کاملی را برایشان ندارد. مثلاً فرض بفرمایید یک آقایی ـ اگر من مثال مردها را می‌آورم برای این است که در کشور ما به دلیل فرهنگی خانم‌ها کمتر خیانت می‌کنند و به این دلیل که مجوز شرعی و قانونی هم وجود ندارد و اگر خیانتی از طرف زن صورت گیرد، کاملاً پنهانی است ـ نیازهایش از طرف همسرش برآورده نشود، مثلاً نیازهای زناشویی و با خودش فکر می‌کند که من آدم گرم‌تری هستم و همسرم آدم سردتری است و نمی‌تواند آن طور که من احتیاج دارم، نیازهای زناشویی من را تأمین کند، به سمت کسی می‌رود که بتواند خلأهای باقی مانده در زندگی‌اش را برای او پرکند. گاهی هم متأسفانه به اشتباه، همسرها در بگومگوهای لفظی به او پیشنهاد می‌دهند که اگر تو واقعاً نمی‌توانی تحمل کنی و با این مسئله مشکل داری بیا برو و برای خودت کسی را پیدا کن! من دیگر بیشتر از این نمی‌توانم جوابگوی نیازهای تو باشم. در نتیجه مرد می‌گوید که خودش از اینکه بخواهد نیازهای مرا تأمین کند، اعلام انصراف کرد و من به سمت کس دیگری می‌روم. این یکی از عوامل است. یک دسته دیگری می‌توانند عواملی باشند که از لحاظ عاطفی شکل می‌گیرند. یعنی یک آدم در زندگی زناشویی‌اش خلأ عاطفی دارد. در جامعه به همه ما توجه عاطفی می‌شود. این توجه‌ها در صورتی که ما دارای خلأ باشیم ممکن است ما را درگیر روابط عاطفی کند. در نتیجه این می‌تواند یک عامل باشد که البته ارادی نیست و یک دفعه فرد وسط جریان قرار می‌گیرد و متوجه می‌شود که این اتفاق حادث شده است.
بدون اینکه دوست داشته باشد، خیانت کند. یک دسته از عوامل هم متأسفانه معمولاً فرهنگی است. یعنی اینکه بعضی از خانواده‌ها توصیه‌های بدی می‌کنند و تصورشان این است که مثلاً اگر بگویند که بله اگر تو این مشکل را داری می‌توانی با دوست من آشنا شوی. فکر می‌کنند به این ترتیب می‌توانند این ظلم را جبران کنند. گاهی هم مردها یا زن‌ها متأسفانه به عنوان تنبیه،‌ به عنوان یک راه‌حل غلط و برای اینکه بتوانند مشکل را حل کنند به این راه متوسل می‌شوند. مثلاً یک فیلمی به اسم «چشم» بود که همین مسئله را مطرح می‌کرد. یک مردی برای اینکه بتواند توجه همسرش را جلب کند و به او بگوید عزیز من چقدر درگیر کارت هستی، کمی هم به من توجه کن! تصمیم گرفت که با خیانت توجه او را به دست بیاورد و در واقع داشت ادای خیانت را درمی‌آورد ولی در آخر خیانت کرد. 

تنوع‌طلبی در زندگی مجردی بی‌قید و متنوع که یک فرد قبل از ازدواج داشته، نمی‌تواند یکی از عوامل باشد؟ 
این برمی‌گردد به بحث سلامت یا بیماری. تنوع‌طلبی در دنیای روانشناسی به عنوان یک بیماری شناخته می‌شود. می‌توانیم این را بگوییم که یک دسته از بیماری‌ها منجر به خیانت می‌شوند. مثل اختلالات دون‌ژوآنیسم. بیماری مانیک که اینها منجر به خیانت می‌شوند. البته این بیماری‌ها کاملاً قابل درمان هستند.
بعضی از روانشناس‌ها معتقدند که خیانت به یک‌سری از مشکلات روانی در کودکی و نوجوانی فرد وجود داشته است، برمی‌گردد.
اصولاً اگر بعد عاطفی خیانت را در نظر بگیریم، می‌تواند تعبیر درستی باشد. خیلی از اوقات یک فرد تا زمان ازدواجش یک فرد نجیب و درست و خوبی بوده است. هیچ خطایی هم نداشته است. به محض اینکه ازدواج می‌کند این موضوع روشن می‌شود و اصلاً در یک رابطه عاطفی غلط فرد درگیر عوارضی این چنین می‌شود. خیلی وقت‌ها آدم‌ها همه امید و آرزویشان به ازدواج بوده است. حالا وارد ازدواج شده‌اند و می‌بینند آن چیزی را که می‌خواهند دریافت نمی‌کنند و متوجه می‌شوند که این هم آن مسیری که فکر می‌کرده‌اند،‌ نیست. مسیری که تصور می‌کرد به او آرامش می‌دهد و او می‌رود و دنبال مسیر دیگری می‌گردد و یک راه‌حل غلط برای مشکلش انتخاب می‌کند. البته این مسئله می‌تواند زمینه‌های ژنتیک هم داشته باشد.

مثل بیماری‌هایی که اشاره کردید...
بله.

آیا این بیماری‌ها نشانه‌هایی دارد که ‌ زن یا مرد بتوانم قبل از شروع یک رابطه آن را شناسایی کنم؟
در جواب شما باید بگویم افرادی که دارای بیماری وسواس جنسی هستند، آدم‌هایی هستند که اختلال دون‌ژوآنیسم دارند،‌ آدم‌هایی که شخصیت نمایشی دارند. اینها برای خیانت آماده‌تر هستند و اصولاً آدم‌‌های پایداری در روابط عاطفی‌شان نیستند. امروز به دخترها و پسرها توصیه می‌کنیم قبل از ازدواج حتماً نزد مشاور بروند. در مشاوره‌های ازدواج یکی از کارهایی که به طور ثابت انجام می‌شود، تست سلامت روانی است. ولی اینکه بگوییم، این بیماری‌هایی که اسم برده شد، علامت ویژه‌ای دارند؟ خیر. جز اینکه یک کارشناس بتواند تشخیص بدهد.
خیلی وقت‌ها آدم دون‌ژوآنیسم، آدم عاشق‌پیشه‌ای است که برای زنش می‌میرد. آدمی که شخصیت نمایشی دارد، آدم گرم و اجتماعی است که مورد توجه همه قرار می‌گیرد و دوست‌داشتنی است. بنابراین چیزی نیست که مردم بتوانند تشخیص دهند. شاید تنها چیزی که می‌توان گفت که قابل تشخیص است،‌ سابقه خانوادگی است. اینکه مردم می‌گویند، پدرشوهرم هم دوتا زن داشت یا پدربزرگش هم همینطور بود که یا مشکل ژنتیکی است یا آن آدم توسط آدم‌های بیمار تربیت شده است ولی لایه‌های پنهان‌تر آن را حتماً در مشاوره ازدواج متوجه می‌شوند.

در خیانت زن‌ها بیشتر آسیب می‌بینند یا مردها؟
در خیانت زن و مرد هر دو آسیب می‌بینند. چون انسجام عاطفی را از دست می‌دهند. حتی مردهایی که تعدد زوجات دارند،‌ خوشحال نیستند، چون انسجام و آرامش ندارند و همه آنها بدون استثنا اذعان می‌کنند که ما آن را توصیه نمی‌کنیم. بنابراین فرقی نمی‌کند. به محض اینکه خیانت صورت می‌گیرد، هر دو احساس نارضایتی می‌کنند ولی زمانی می‌فهمند که دیگر دیر شده است و عوارض خیانت خود را نشان می‌دهد. متوجه می‌شوند که دیگر آن ساماندهی عاطفی را ندارند ولی اگر خیانت زن موجب طلاق او شود، زن آسیب جدی‌تر می‌بیند. طلاق برای هم مرد و هم زن شکست است ولی در جامعه ما یک جور وضعیت هجومی از سمت مردها برای یک زن مطلقه وجود دارد که این می‌تواند آسیب جدی‌تر برای زن باشد.

چه نشانه‌های رفتاری وجود دارد که بفهمیم همسرمان به ما خیانت می‌کند؟
اولین علامتش دعواهای مستمر، قهرهای مستمر و مدام و فاصله گرفتن از همدیگر است. اگر راستش را بخواهید از همین‌جا شروع می‌شود. به تدریج وقتی آدم‌ها از رابطه خودشان ناامید می‌شوند و از همسرشان فاصله می‌گیرند، بعد از یک مدتی که نیازهایشان انباشته شد و ارضا نشد، به سمت خیانت کشیده می‌شوند و نشانه‌های رفتاری‌اش همین سردی‌ها و تغییراتی است که در رفتارهای روزمره و طبیعی صورت می‌گیرد. مثلاً می‌رود سطل زباله را بگذارد پایین، نیم‌ساعت، یک‌ساعت طول می‌کشد یا در رفت و آمدهایش تغییراتی است یا در توجه‌های عاطفی‌اش تغییراتی است مثلا گفت‌وگوهای عاطفی‌اش مثل همیشه نیست. 

می‌شود در این نوع رابطه‌ها جلوی خیانت را گرفت؟ 
اگر یک رابطه، رابطه سالمی باشد،‌ فرد خیانت نمی‌کند. اگر دو نفر آدم سالم در کنار هم زندگی کنند، اگر رابطه آنها تغذیه‌کننده باشد،‌ کار به خیانت منجر نمی‌شود. وقتی خیانت صورت گرفته همسر هم سهمی در این قضیه دارد. هر دو سر این رابطه در ماجرا دخیل هستند. 

می‌گویند همه چیز از خانواده شروع می‌شود ولی بعضی از اتفاقات را می‌بینیم که نطفه آن در جامعه بسته می‌شود. مثل همین خیانت. آیا این اصلاح رفتار باید در سطح جامعه هم اتفاق بیفتد یا من فقط باید در خانه خودم آن را اصلاح کنم؟ 
ما جامعه‌مان را نمی‌توانیم کنترل کنیم. مگر ما می‌توانیم مثلاً شرکت شوهرمان را کنترل کنیم. مگر ما می‌توانیم فرهنگ جامعه را کنترل کنیم. تهاجم فرهنگی را کنترل کنیم. من باید همسرم، پر پر پر از زندگی، از خانه‌اش بیرون برود و در شرایط سیری کامل باشد و در وضعیت کاملا شاد و تغذیه شده خوب باشد. همه ما در برابر رابطه‌مان متعهدیم و باید تلاش کنیم که این مشکل به سراغ ما نیاید. یعنی این طور نیست که ما انگشت اتهاممان را به سمت زن‌ها یا مردهایی که بیرون هستند، بگیریم و خودمان فراموش کنیم که باید چه کاری انجام دهیم. نه! جامعه مسئول نیست، خود ما به عنوان یک آدم در قبال سلامت اخلاقی همسرمان مسئولیت داریم.

 

ارضای جنسی چسب زندگی است 

جام جم آنلاین: دیوار سردی بین زن و مرد، آجر به آجر چیده می‌شود و آنقدر قد می‌کشد که آنها دیگر نه همدیگر را می‌بینند و نه صدای هم را می‌شنوند. این دیوار در زندگی هر زن و شوهری کشیده شود، آخرش به طلاق می‌رسد. طلاق مختص زن و مردهایی است که ازدواج‌های غلط داشته‌اند و به جای تکیه بر «عقل همسرداری» شیفته امتیازات ظاهری شده‌اند.
دکتر سیدکاظم فروتن معتقد است ازدواج، اولین تجربه‌اش، آخرین تجربه است، پس تنها تیر زندگی را باید به درست‌ترین هدف زد. او می‌گوید: «قرار نیست زن و مرد فتوکپی هم باشند. بلکه باید به درک همسر بودن و همسر داشتن برسند تا آن وقت با ارضای نیازهای جنسی‌شان در این بستر عقلانی، به اوج لذت و آرامش برسند.»
به باور دکتر فروتن، نیازهای جنسی هرگز نباید قربانی سایر مشکلات زندگی شود، چون ارضای این نیازها اگر اصل نباشد حتما نقش چسب زندگی را بازی می‌کند.
 
آمارهایی وجود دارد که نشان می‌دهد نزدیک به نیمی از طلاق‌ها در کشور به علت مشکلات جنسی اتفاق می‌افتد. توضیح دهید که این مشکلات به چه نحوی به طلاق ختم می‌شود.
ابتدا باید توضیح بدهم که نحوه ارضای جنسی در زنان و مردان کاملا با هم فرق دارد. آقایانی که از سردمزاجی همسرانشان گله دارند باید بدانند که ریشه این سردمزاجی، در خود آقایان است. وقتی مرد به نیازهای عاطفی همسرش توجه نمی‌کند، طبیعی است که زن با سردمزاجی پاسخ او را می‌دهد. از آن طرف، وقتی به نیازهای مرد توجه نشود، اگر او ظرفیت کمی داشته باشد و وسوسه شیطان هم در میان باشد، زمینه فسادش فراهم می‌شود.
 
به نظر می‌رسد میان صمیمیت عاطفی زن و شوهر و صمیمیت جنسی آنها رابطه معناداری وجود دارد. در این باره بیشتر توضیح می‌دهید؟
انسان‌ها نیازهای فطری گوناگونی دارند که وقتی به آنها پاسخ داده می‌شود سبک می‌شوند. یکی از این نیازها، غرایز جنسی است. وقتی نیازهای جنسی، توسط همسر ارضا شد، فرد احساس آرامش می‌کند برای حرکت و زندگی، انرژی می‌گیرد. وقتی نیازهای جنسی ارضا شود، ما زندگی را از دریچه مثبت می‌بینیم و برعکس وقتی نیازهایمان معطل می‌ماند، نیمه خالی لیوان زندگی را می‌بینیم. همین می‌شود که صمیمیت‌ها رنگ می‌بازد و به‌تدریج روان زن و مرد از هم فاصله می‌گیرد و فقط جسم آنها کنار هم باقی می‌ماند. البته قسمت خوب ماجرا این است که وقتی مشکلات ریشه‌یابی شود رفع نیازها مورد توجه قرار گیرد روابط به حالت عادی بازمی‌گردد.
به اعتقاد من، ارضای نیاز جنسی اگر اصل زندگی نباشد، چسب زندگی است، چون غزیزه جنسی می‌تواند زن و مرد را به هم نزدیک کند. البته نکته مهم این است که ما نباید آنقدر صبر کنیم که ارضای غرایز جنسی‌مان دچار اختلال شود و بعد آن را درمان کنیم و به حالت اول برگردانیم بلکه باید یاد بگیریم چطور پیشگیری کنیم و مانع بروز اختلال شویم.
 
خیلی‌ها می‌گویند مشکلات زندگی بویژه مسائل اقتصادی، سبب می‌شود تا ارضای نیازهای جنسی‌شان به موضوعی دست‌چندم تبدیل شود. آیا به حاشیه راندن نیازهای جنسی به صلاح خانواده است؟
ما زندگی بدون مشکل نداریم و اگر کسی فکر می‌کند چنین زندگی‌ای هست، اشتباه می‌کند. ما باید در زندگی یاد بگیریم که سوار مشکلات شویم و آنها را مدیریت کنیم، یعنی اگر مشکل اقتصادی، تربیت فرزندان و ... داریم، مراقب باشیم با بی‌برنامگی، این مشکل تبدیل به دو مشکل نشود. در واقع ما باید روش‌های حل مساله را یاد بگیریم، و اگر می‌توانیم خودمان دست به حل مشکل بزنیم و در غیر اینصورت با افراد صاحب‌نظر مشورت کنیم. نکته مهم این است که مسائل داخل خانه به هیچ وجه نباید از چاردیواری آن خارج شود ما حتی نباید مشکلات را با پدر و مادرها در میان بگذاریم، چون عمده مشکلات زن و شوهرها با نصیحت و کوتاه آمدن حل نمی‌شود. برای همین، آنها باید برای حل مشکل به درمان و مشاوره با افراد متخصص و متعهد رو بیاورند.
 
سوالم این است که در چنین شرایطی باز هم ارضای نیاز جنسی باید در اولویت باشد؟
وقتی نیاز جنسی در انسان ارضا شود، تحملش در برابر مشکلات بالا می‌رود، بدون این که آن مشکل از بین برود. وقتی نیازهای ما ارضا نمی‌شود از کاه، کوه می‌سازیم و تصمیم‌های غلط می‌گیریم، درست مثل فردی که خیلی گرسنه است و تحمل کوچک‌ترین ناملایمتی را ندارد، اما وقتی سیر می‌شود راحت‌تر به حرف‌ها گوش می‌دهد و دیرتر جوش می‌آورد. پس وقتی نیازهای زن و مرد در خانواده تامین نشود مشکلات تشدید خواهد شد.
 
حتی این اصل در مورد مردانی که به هر شکل به همسرانشان خیانت می‌کنند هم صادق است؟ یعنی همسری که خیانت دیده باز هم باید برای ارضای نیازهای جنسی شوهر بکوشد؟
می‌خواهم جواب این سوال را با یک سوال بدهم. وقتی مردی نیازهای جنسی‌اش به طور کامل ارضا شود آیا فضاهای بیرون از کانون خانواده می‌تواند تحریک‌های جدی در او ایجاد کند؟
به اعتقاد من شانس خیانت در چنین شرایطی صفر نیست اما احتمالش خیلی کم است. نکته بعد این که بسیاری از این خیانت‌ها به ازدواج‌های غلط برمی‌گردد، یعنی به جای این که مبنای ازدواج بر معیارها و ارزش‌های انسانی و ویژگی‌های ماندگار دو طرف باشد، براساس معیارهای دنیوی مثل خانه، خودرو، پول، زیبایی چهره و ... بنا می‌شود.
خب معلوم است، وقتی مردی عاشق محسنات ظاهری زنی شده باشد بعد از مدتی دیگر با آنها ارضا نمی‌شود در حالی که اگر او با عقل همسرش ازدواج می‌کرد و زیبایی‌های وجودی‌اش را می‌دید همیشه این جسم برایش تازگی داشت. حالا اگر در این شرایط نیاز جنسی مرد به طور کامل ارضا شود دیگر اصلا جایی برای بدن‌نمایی دیگران باقی نمی‌ماند.
 
مسلما تحمل مردی که خیانت کرده کار مشکلی است. به اعتقاد شما خانم‌ها چطور چنین شوهری را در خانه بپذیرند؟
وقتی چنین مشکلی پیش آمد می‌توان به دو نحو برخورد کرد. یکی این که زن مقابله کند و مدام حرف‌های کنایه‌آمیز و نیش‌دار بزند که قطعا نتیجه‌ای عایدش نمی‌شود و دوم این که زن این انحراف را مدیریت کند و نظر شوهر را به سمت خودش جلب کند.
در واقع بهترین واکنش این است که زن بپذیرد بحرانی در زندگی‌اش اتفاق افتاده و حالا باید دنبال راه حل باشد و حتما از نظر مشاوران باتجربه استفاده کند. البته این نکته هم قابل تامل است که خیلی وقت‌ها خود خانم‌ها در شروع انحراف مردان نقش دارند. وقتی زن با همسرش ماهواره تماشا می‌کند و هر تصویری از جلوی چشم‌شان می‌گذرد، نتیجه‌ای جز انحراف اخلاقی، متلاشی شدن کانون خانواده و متزلزل شدن زن و مرد ندارد.
حالا این را هم اضافه کنید که برخی زن‌ها در خانه آراستگی ندارند و به شوهر محبت نمی‌کنند و حرف‌های قشنگ به او نمی‌زنند، همین‌طور برخی مردان. پس طبیعی است که آن وقت، گوش زن به دنبال صداهای محبت‌آمیز دیگران می‌رود و چشم مرد به دنبال زیبایی‌های دیگران.
 
گاهی برخی از زوجین برای رفع مشکلات جنسی خود، فیلم‌های مستهجن تماشا می‌کنند تا مثلا میل جنسی‌شان افزایش یابد، پس طبق گفته‌های شما این مساله کاملا مردود است.
بله، کاملا. متاسفانه این باور غلط در بسیاری از زوج‌های جوان حتی میانسال وجود دارد و موجب بروز مشکلات بعدی می‌شود. این فیلم‌ها صرفا با نگاه تجاری تولید می‌شود و کاملا غیرعلمی است و نه‌تنها هیچ کمکی به افزایش میل جنسی زوجین نمی‌کند؛ بلکه زمینه را برای ایجاد شکاف بزرگ‌تر در کانون خانواده فراهم می‌کند. مدتی قبل زن و شوهری به خاطر بی‌میلی شدید جنسی به کلینک ما آمدند و پس از بررسی‌ها مشخص شد که فیلم‌های ماهواره‌ای کم‌کم موجب کاهش میل جنسی‌شان شده، به طوری که دیگر از روابط زناشویی لذت نمی‌برند، البته این زن و شوهر با حذف تماشای فیلم‌های غیراخلاقی توانستند به زندگی خوب و سالم برگردند.
 
نظرتان در مورد داروها و لوازم تقویت جنسی چیست؟
بله. این هم یک مشکل دیگر است که متاسفانه به وفور تبلیغات آن در ماهواره‌ها حتی در داروخانه‌های کشور هم وجود دارد. ما به هیچ وجه استفاده از اینها را توصیه نمی‌کنیم، مگر این‌که یک متخصص عالم به رشته که دلسوز خانواده باشد، استفاده از این داروها یا لوازم را توصیه کند. بسیاری از این داروها در کتاب‌های علمی معتبر وجود ندارد و بسیاری از این لوازم فقط برای برخی افراد کاربرد دارد. شک نکنید که تولیدکنندگان این محصولات فقط به فکر سودهای میلیادی خود هستند و دلشان برای سلامت خانواده‌ها نمی‌سوزد.
 
پس دیگر شکی باقی نمی‌ماند که زن و شوهرهای مبتلا به اختلالات جنسی حتما باید به کلینیک‌های تخصصی مراجعه کنند.
بله، دقیقا. وقتی ما ترمز خودرویمان ‌ خراب می‌شود آن را در اختیار هر تعمیرکاری قرار نمی‌دهیم، چطور حاضریم مسائل جنسی‌مان که خصوصی‌ترین موضوع بین زن و شوهر است را با هر کسی در میان بگذاریم و راه‌حلش را در فیلم‌های ماهواره‌ای پیدا کنیم. خواهش من این است که زن و شوهرها هرگز گول این تبلیغات را نخورند. البته همیشه هم نمی‌شود به زن و مردها خرده گرفت، چون همه مسئولان در ناکام ماندن خانواده‌ها به نوعی مقصرند و اگر آنها راهکارهایی برای ازدواج‌های درست ارائه می‌دادند و مراکزی در کشور وجود داشت که همسران می‌توانستند براحتی به افراد متخصص، امین و عالم به مشکلات رجوع کنند هرگز خانواده‌ها تا این حد به بن‌بست نمی‌رسیدند.
ما باید در هر استانی زیر نظر دانشگاه آن استان، کلینیک سلامت خانواده داشته باشیم و افراد صاحب‌نظر در حوزه‌های تخصصی روانپزشکی، روان شناسی، ارولوژی، زنان و مامایی را در آن به کار بگیریم تا مردم با خیال راحت مشکلاتشان را با آنها در میان بگذارند و البته مسوولان هم روی این مراکز، نظارت مستمر داشته باشند. اما در حال حاضر تعداد افراد متخصص برای آموزش و درمان اختلالات جنسی بسیار کم است. بسیاری از افرادی که در رابطه با مسائل جنسی در کشور فعالیت می‌کنند نیز اطلاعاتی از درمان و نحوه برخورد با مشکلات جنسی ندارند.
به همین علت وظیفه وزارت علوم و بهداشت است که با ایجاد رشته تخصصی خانواده و سلامت جنسی، افراد خاصی را برای این مشکل جدی ولی به ظاهر پنهان جامعه تربیت کنند. همین طور ما نیاز داریم که در کشور، شورای عالی خانواده تشکیل شود و در حوزه مسائل تربیتی و فرهنگی خانواده از جمله مسائل مرتبط با سلامت جنسی و ارتقای آن برنامه‌ریزی کند تا خلأ موجود در این زمینه برطرف شود.

   + ; ٩:٤٩ ‎ق.ظ ; دوشنبه ٩ اردیبهشت ۱۳٩٢
    پيام هاي ديگران ()

ترش و شیرین های زندگی

سه شنبه صبح اس ام اس وارده از آقای دارا: شام چی داریم؟

اس ام اس خارجه از خانومه پری: هیچی!

سه شنبه به دارا گفتم که شب نیاد خونه. ازش دلگیر بودم. نمیگم حق داشتم یا نداشتم. اون روز از صبح هم خانوم اول اس ام اس های تند و آتشین براش می فرستاده و در حال دعوا بودن. اصل حرفشم فعلن اینه که میخوام طلاق بگیرم.

بعد از ظهر سه شنبه دارا زنگ زد. البته همچین بعد از ظهر هم نبود. ساعت هنوز 4 نشده بود.

دارا گفت: الان میخوام بیام خونه.

منم پیرو اس ام اس های صبح استقبالی از این موضوع نکردم. به دارا گفتم: نمی خوام امشب بیای خونه. بجاش فردا شب بیا.

دارا: نمی تونم.

پری: من کارمندم و برام راحت تره که چهارشنبه ها بیای که فرداش تعطیلم. چه دلیل خاصی داره که چهارشنبه ها نمیای؟ تو که 7 صبح پنجشنبه ها میری کوه و دیگه پیش من نیستی که! بنابراین فرقی هم با روزهای کاری نداره.

دارا: چمیدونم... ایرادها و بهانه های بنی اسرائیلی. دیگه نمیدونم به چه سازیش باید برقصم. هر چی میگه به دلش راه میام و عمل میکنم.

پری: امشب هم مثل شبای دیگه سرتون رو کنار هم بذارین روی بالش.

دارا: هه!‌ الان سه ماه میشه که این اتفاق نیوفتاده. اون پیش بچه ها میخوابه و من تنها. وقتی هم که مهمون توی خونه بود باز جاها رو طوری مینداخت که پیش هم نباشیم.

پری: بهرحال نمیخوام امشب هم بیای. همش مال خودتون.

دارا: باشه. خداحافظ

پری: خداحافظ

خیلی اعصابم بهم ریخته بود. دوری از دارا دیوونه م میکنه. دلشوره داشتم و تمام حس بدنم رفته بود و احساس میکردم خونم یخ زده. بالاخره تحمل نکردم و ساعت 8 شب بهش زنگ زدم. خیلی درب و داغون بود. خیلی هم احساس تنهایی داشت. گفت وقتی دوتاتون با هم دیوونه میشین، من دیگه هیچ راهی برای نفس کشیدن ندارم. یه کم باهاش حرف زدم و ازش پرسیدم حرف خانوم اول چیه.

دارا: میگه طلاق. میگه هیچ راهی وجود نداره. حتی اگر پری رو طلاق بدی و تو رو اعدام هم کنن فایده نداره. چون تو نباید این کارو میکردی. هیچ مجازاتی دل منو آروم نمی کنه.

پری: یعنی چی؟

دارا: نمی دونم. اصلن خانوم اول عادت داشت همیشه هم بگه من از همه بدبخت ترم. من از همه بیشتر مشکل دارم. زندگی من هیچوقت خوب نبوده. بهش میگم ببین من اگر هر گناهی کردم و اگر زدم بچه ی تو یا برادر تو رو کشتم، تو بیا و منو مجازات کن. این درست نیست که میگی نباید این اتفاق می افتاد. حالا که افتاده!

پری: چی آرومش میکنه دارا؟ چی بشه آروم میشه؟

دارا: هیچی! انقدر با بچه ها بدرفتاری میکنه و سرشون جیغ میزنه، بچه ها پر از استرس هستن. حرفی هم بهش بزنم میگه تقصر توئه. بهش میگم این چه حرفیه! حالا اگر پدری معتاد باشه یا خلافکار و بدرفتار باشه، مادر باید انتقام رو از بچه هاش بگیره؟ تو یه مادری! هرچی هم که من بد و پلید هستم دلیل نمیشه که تو با بچه هات انقدر بدرفتاری کنی.

پری: خب بهش بگو میخوام پری رو طلاق بدم...

دارا: نه! من نمیخوام این کارو بکنم.

پری: تو اینو بهش بگو. ببین آروم میشه یا نه! لااقل میتونی بفهمی چی میخواد! اون هفته که شب نیومدی خونه، امشب هم نیا. بهش بگو میخوام پری رو طلاق بدم و دیگه هم شبا نمیرم پیشش.

دارا گوشی رو قطع کرد تا همینایی رو که گفتم به خانوم اول بگه. مدتی بعد زنگ زد و گفت حرفایی که گفتی بهش زدم. انقدر جیغ زد که اگر بیای خونه من میذارم میرم از خونه و حق نداری بیای و ازت متنفرم و حالم بهم میخوره قیافه ت رو ببینم. 

دارا: من هیچ دلیلی برای این رفتارش نمی بینم. چطور شب های دیگه از من متنفر نیست و حالش بهم نمیخوره که برم خونه! این رفتارش هیچ دلیلی نداره جز اینکه بعدن بتونه از این آتو توی دعوا استفاده کنه که تو شبا میری پیش پری!

پری: بهش گفتی اصلن دیگه پری رو ول میکنم و میام تا با هم زندگی کنیم و همه چیز رو جبران کنم؟

دارا: آره. ولی گفت تو هیچوقت پری رو ول نمیکنی! حالا امشب نمیرم اون خونه، پیش تو هم نمیام چون نمیخوام بهش دروغ گفته باشم. با اینکه خیلی دلم میخواد بیام پیش تو. فعلن دارم میرم پیش دوستم. ولی نمی دونم بعدش چیکار کنم.

پری: خب برو خونه ی خودمون. من که خونه ی مامان هستم و تو راحت می تونی بری خونه ی خودمون بخوابی و اینطوری پیش من هم نیستی.

دارا: باشه.

پری: مواظب خودت باش.

دارا: دوستت دارم...

تلفن مون تموم شد و منم دیگه حسین رو خوابوندم و خودمم خوابیدم. صبح که برای نماز بیدار شدم، یه اس ام اس داشتم از دارا. نوشته بود: بیا فردا رو مرخصی بگیریم و تمام ساعته اداری رو با هم باشیم... وقتی این اس ام اس رو دیدی خبر بده. صبح هم اگه بیدار بودی ساعت 7 و نیم زنگ بزن که بچه جا نمونه. همش به فکر توام... (صبح ها دارا پسرش رو میبره کلاس - آقا پسر پیش دبستانی هستش)

همون موقع جواب مسجش رو دادم و نوشتم فردا رو مرخصی میگیرم و بیدار شو اذان شده. جواب داد که تا حالا نخوابیدم چون تا 3 و نیم بیدار بودم و دیگه هم نخوابیدم که نماز صبحم قضا نشه.

اون روز رو من و دارا با هم بودیم. خیلی خوش گذشت بهمون و خیلی آرامش داشتیم هر دو. ظهر رفتیم رستوران سیمرغ توی خیابون ساقدوش ناهار خوردیم. دارا از گل فروشی نزدیک رستوران برام یه دسته گل بزرگ گرفت. به مناسبت همینطوری. به پرستار حسین زنگ زدم و گفتم امروز بیشتر بمون چون من دیرتر میام.

یک پرستار برای حسین گرفتم. البته نه اینکه با حسین تنها باشه. مامانم هم همیشه هست. ولی مامانم نمی تونه حسین رو بغل کنه یا عوض کنه یا دنبال وروجک بازیهاش بدو بدو کنه. پرستارش یک دختر خانوم دانشجوی فوق لیسانس هستش که خانواده ش شهرستان هستن و برای درس اومده تهران.

اون چهارشنبه ی خوش برای ما گذشت و خاطره ی شیرینش برامون باقی موند. ولی شبش خانوم اول یک دعوای فوق العاده هیوج راه انداخت و حسابی خودشو و دارا رو داغون کرد.

دارا گفت: از وقتی رفتم خونه فقط داشت بشدت سر بچه ها جیغ میزد با یک حالت غیر طبیعی. انقدر جیغ زد که دیدم دختر بچه ی 3 ساله م داره می لرزه. اونو که دیدم داره می لرزه دیوونه شدم و بهش گفتم بس کن! چرا انقدر جیغ میزنی. اونم گفت به تو ربطی نداره. بچه های خودم هستن.

بعدم خانوم اول رفته به داداشش زنگ زده  که میخوام به بابای خودم و به مامان دارا قضیه رو بگم و دیگه نمی تونم تحمل کنم و بابام جربزه نداره طلاقمو بگیره و از آبروش می ترسه و خودم درخواست طلاق میدم. 

حالا خانوم اول منظورش پچ پچ کردن نبوده ولی دارا چون از قبل هم عصبانی بوده، قاطی کرده و رفته سرش هوار شده که پچ پچ نداره! مگه من از بابات می ترسم!‌ خودم میرم بهش میگم! من نگران اونم که حالش بد نشه!

دعوا ادامه پیدا کرده و خانوم اول گفته نمیخوام توی خونه ای که تو هستی بمونم و رفته شب خونه ی همسایه خوابیده. البته شبای بعد باز نوسانش برگشته به حالت عادی و توی خونه ش خوابیده!!

اینارو صبح پنجشنبه که دارا زنگ زد برام تعریف کرد. صداش انگار از ته چاه میامد و خیلی غمگین بود. هفت صبح رفته بود کوه و وقتی به من زنگ زد داشت برمیگشت. عصر پنجشنبه رو حسین و مامان و بابا با هم گذروندن. از ساعت 3 تا 6 عصر با هم بودیم.

از حسین بگم و چی از حسین بگم که یه لحظه دوری ازش برام عین عذابه. وقتی اداره هستم انقدر دلم براش تنگ میشه که نفسم بند میاد. بچه م صدای خروس و صدای ببعی درمیاره اما به شیوه ای بس خنده دار که قابل تصور نیست. اولین کلمه ای هم که میگه (آب) هستش. البته کج کج میگه آب. هر کی آب بخوره یا بره دم یخچال حسین سریع پشت سر هم میگه: اَب، اَب، اَب... چون خیلی خوشم میاد از اَب گفتنش چندبار بهش گفتم حسین بگو اَب... اونم میگفت اَب، اَب... حالا شرطی شده و هربار که صداش میکنم و میگم حسین خودش تند تند میگه اَب، اَب...

باباش که میاد بلافاصله ازش میره بالا و خودکارش رو از جیبش برمیداره. بعد میره بالاتر و پاهاشو میذاره روی عینکشو و عینک رو حسابی کثیف میکنه و میندازدش پایین. بعد به همه چیزایی که مامانی گفته نباید دست بزنه با انگشت اشاره ش اشاره میکنه و لباش رو جمع میکنه و میگه اوه اوه! اوه اوه! یعنی نباید به اینا دست بزنیم! وای حسین... دلم تنگشه...

پسرم دیگه داره یک ساله میشه. 25 اردیبهشت یک ساله میشه. جالبه که تولد خواهرش هم 26 اردیبهشت هستش. میخواهیم سه تایی با حسین و مامانی و بابایی بریم عکاسی و برای یک سالگی آقا پسره ناز عکسای یادگاری بگیریم. 

   + ; ۸:٥٢ ‎ق.ظ ; شنبه ٧ اردیبهشت ۱۳٩٢
    پيام هاي ديگران ()

روز نومزدا

دیروز روز خیلی خوبی بود. روز نومزدا! از قبل برای خودم و دارا وقت چشم پزشکی گرفته بودم. دیروز عصر دارا زودتر اومد و با هم رفتیم چشم پزشکی نگاه. از اونجایی که اطراف بیمارستان نگاه جای پارک نیست، تصمیم گرفتیم با موتور بریم که خیلی کیف داد.

لامصب موتور اصلن انگار واسه عاشقی ساخته شده. یعنی میشه مثلن با شوهرت قهر باشی، بعد که روی موتور از پشت بغلش میکنی آشتی نکنین؟ یا مثلن میشه وقتی از پشت بغلش کردی، دلت براش ضعف نره و هی نخوای که زودتر برین خونه که هزار تو بوسش کنی؟

یه خاصیت دیگه هم موتور داره که هی آدم میخواد روی موتور حرف بزنه. توی اینجور مواقع صدای دارا به من نمیرسه و هی باید هر حرف رو چند بار تکرار کنه و سرش رو بیاره عقب که من حرفاشو بشنوم.

این هفته دارا شب نیومد پیش من. چون پدر و مادر خانوم اول تهران بودن. منم چیزی بهش نگفته بودم. البته بعضی روزها پیش ما میامد و تا دیروقت هم می موند.

دیروز صبح که دارا بهم زنگ زد، بعد از حال و احوال های معمول بهم گفت: تو زن خیلی خوبی هستی برای من.

پرسیدم: چرا؟

دارا گفت: دلیلش دیگه به خودم ربط داره! تو دخالت نکن!

عصر یه فکری زد به مغزم و به دارا اس ام اس دادم و نوشتم: فکر کردی نفهمیدم؟

جواب نداد. یعنی روی موتور بود و ندیده بود که جواب بده.

روی موتور که بودیم، دارا ازم پرسید: چرا این حرفو زدی؟

گفتم: برای اینکه حرف صبح تو یه حرف حساب شده و پیشگیرانه بود که من بهت غر نزنم که چرا انقدر منو تنها میذاری!

گفت: تو دیوونه ای پری! این حرفت کاملن اشتباهه و تو داری به من تهمت میزنی و صبح واقعن یه اتفاقی افتاده بود که اون حرف رو بهت زدم.

در حالیکه ژست غر زدن گرفته بودم، گفتم: آخه این چه وضعیه! تو نباید دو تا زن میگرفتی. این درسته که من انقدر زندگی سختی داشته باشم؟ تو اصلن عدالت رو رعایت نمیکنی.

دارا گفت: راست میگی که عدالت رو رعایت نمی کنم. چون انقدر که تو رو دوست دارم و از بودن در کنار تو لذت می برم، در مورد اون زنم نیستم. وقتی کنار تو هستم با روح و جسمم کنار تو هستم. ولی وقتی کنار اون هستم، فقط یک حضور فیزیکی و جسمانی هستش.

توی راه ضمن اینکه از موتورسواری لذت بردیم، خدا رو شکر کردیم که با ماشین نیومدیم چون خیلی ترافیک بود. وقتی رسیدیم دارا جانم منو جلوی در بیمارستان پیاده کرد و خودش رفت کنار پارک روبروی بیمارستان موتورش رو توی پیاده رو پارک کرد.

وقتی رفتیم داخل، وقت گرفتیم و منتظر نوبت اپتومتری نشستیم. هردومون با یک اپتومتر و با یک دکتر وقت داشتیم. تلویزیون کانال 3 داشت یه فیلم حیات وحش خیلی قشنگ نشون میداد.

من و دارا حرف میزدیم و به فیلم هم نگاه میکردیم. یه پرنده برای جلب توجه جفتش، پرهای دور گردنش رو مثل یک چتر کاملن باز کرده بود و هی خودشو مینداخت جلوی اون یکی و چشماشم آبی بود و حیواناتی که توی رودخونه راه میرفتن و از بالا فیلبرداری شده بود. بعضی وقتا هم دارا در گوش من حرفایی میزد که من چشمام گرد میشد و نمی تونستم جلوی خنده م رو بگیرم و خودشم مثل آدمای بدجنس لبخند میزد و به افق خیره میشد.

بالاخره نوبت اپتومتری ما شد. وقتی کار معاینه چشم مون تموم شد، رفتیم پیش منشی و پرونده هامون رو بهمون داد. حالا باید منتظر میشدیم تا پزشک متخصص چشم ما رو ببینه.

منشی گفت باید برای هردوتون قطره بریزم. به دارا گفتم بیا بریم ردیف آخر بشینیم. اونجوری هم موقع قطره ریختن جلوی چشم مردم نبودیم و هم اینکه می تونستیم سرمون رو به دیوار پشت سرمون تکیه بدیم. منشی اومد و برامون قطره ریخت و نفری یه دستمال هم داد دستمون که باقی مونده ی قطره هارو از چشم مون پاک کنیم.

بعد از ریختن قطره مردمک چشمامون توی حالت گشاد مونده بود و برای همین فاصله ی نزدیک رو تار میدیدیم. دارا هی شوخی میکرد که این قطره رو برای این ریختن که میخوان چشمامون رو تخلیه کنن و این تاری دید هم شروع کوری هستش.

اون زمانی که توی سالن انتظار نشسته بودیم، احساس میکردم من و دارا دو تا نوجوون 15-16 ساله هستیم. هی در گوشی حرف می زدیم و دو تایی با هم می خندیدیم و سربسر هم میذاشتیم.

یه دفعه متوجه شدیم شماره ی مریضی که رفته توی مطب دکتر ما مدت هاست که عوض نشده و در واقع هیچ مریضی به اتاق دکتر نمیره. بعد از یه مدتی که باز صبر کردیم، من رفتم موضوع رو از منشی سوال کردم. منشی گفت دکتر عمل داشت و رفته به طبقه ی منفی یک.

من و دارا خسته شده بودیم از منتظر نشستن. دارا پیشنهاد داد بریم از بوفه ای که توی همون طبقه بود چیزی بخریم. دو تا کاپوچینو گرفتیم و یک کیک شکلاتی برای دارا و یک چیزکیک برای پری خانوم.

ته سالن اون طبقه صندلی هایی بود که مربوط به کافی شاپ بود. من و دارا رفتیم روی صندلی ها نشستیم. کنارمون پنجره های بزرگ بود و منظره ی درختای پارک که باد باهاشون بازی میکرد. خیلی لذت بردم خیلی. یعنی لذتی که من از اون کاپوچینوی داغ و اون کیک و اون باد و درختا و دیدن روی ماه دارا و بودن در کنارش بردم، با هیچ چیز قابل توصیف نیست. نمی تونم با کلام بیانش کنم.

خیلی به من تهمت زده میشه که تو داری تبلیغ زن دوم میکنی. اصولن من توی کار تبلیغات نیستم. چون برام اهمیتی نداره مورد تایید این همه آدم با عقاید مختلف باشم یا نباشم. اما چون فقط از روزهای خوشی و از با دارا بودن هام می نویسم، این تصور بوجود اومده که من دارم تبلیغ می کنم.

این همه آدمی که روی زمین هستن و هزار برابر اون آدم هایی که زیر زمین هستن و مرده اند و توی مکان ها و زمان های مختلف زندگی کردن، محال بوده که توی زندگی شون مشکلی نداشته بودن. این از ساده اندیشی ماست اگر این طور فکر کنیم.

منتها نکته اینجاست که میزان احساس خوشبختی هر کسی، رابطه مستقیم داره با میزان قناعتی که توی زندگیش و از شرایط و امکانات زندگیش داره و در نتیجه هر چقدر رضایتش بیشتر باشه، احساس خوشبختی هم براش بیشتر میشه.

منم مشکلات خودمو توی زندگیم دارم. نه میگم کمتر و نه میگم بیشتر از بقیه مشکل دارم. ولی از خوبی ها و از خوشی ها نوشتن بیشتر از هر چیز احساس خوبی به خودم میدم. هم در لحظه ی نوشتن و هم بعدن که دوباره خاطراتم رو مرور کنم.

چه بهتر که در زمان یادآوری خاطرات قسمت های خوب پررنگ تر باشن و هی خودشون رو بندازن جلوی قسمت های بد. این کار فوائد زیادی هم داره. هم حال خودمو خوب میکنه. هم احساسم رو نسبت به زندگیم و شوهرم بهتر میکنه، هم جلوی هجوم افکار ناجور و حس های منفی رو میگیره و هم با یادآوری قسمت های خوب زندگی و نکات مثبت باعث میشه احساس بهتری به خودم و شوهرم و زندگیم داشته باشم ویادم نره چه نعمت هایی شامل حالم شده و چه چیزهایی دارم که خیلیا آرزوی داشتنشو دارن.

مثلن یه بار که با دارا دعوا کرده باشیم، اگر من برم سراغ ایمیل های قدیمی یا پست های عاشقانه و پرشور وبلاگ، کلی از فشار روانی و عصبانیتم کم میشه و باعث میشه منطقی تر و مهربون تر برخورد کنم.

حالا اگه یه مشت از بدی ها و کمبودها نوشته باشم و هی ناله سرایی و روضه خونی کرده باشم، با خوندنشون بدتر عصبانی میشم و فشار درونیم زیاد و زیادتر میشه و احساس میکنم بخاطر همه ی مشکلات گذشته و آینده ی زندگیم میخوام دارا رو تنبیه کنم و با دارا دعوا کنم. قبلن یکی دو تا وبلاگ دیدم که این کار منو به درستی برداشت کرده بودن و همین هایی که من گفتم، درباره ش نوشته بودن.

اینجا صفحه ی شخصی من هستش که درباره زندگیم توش می نویسم و کسی که خوشش نمیاد یا بدش میاد یا نفرت داره یا هر چی، بهتره برای خودش ارزش قائل بشه و نیاد به جایی که بعنوان مزاحم بهش نگاه میشه و بدتر از اون خودشو کوچیک نکنه و نظر نده. چون نظرش اهمیتی نداره. فکر میکنم خیلی ها تا حالا این موضوع رو فهمیده باشن.

خلاصه اینکه من ابدا قصد تبلیغ کاری رو که کردم ندارم. برعکس! بعنوان کسی که این راه رو رفته توصیه میکنم کسانی که در آستانه ی این عمل هستن فورا دست از کارشون بکشن و این کار رو متوقف کنن. چه زن و چه مرد.

این نوع زندگی چیزی نیست که هر کسی بتونه تحملش کنه و دوام بیاره. هم مادی و هم روحی اونقدر سختی داره که شما رو از پا دربیاره. البته بهرحال انتخاب زندگی هر کسی با خودشه. بعضی آدما به تجربیات دیگران عمل میکنن و بعضی ها حتمن خودشون باید همه چیز رو تجربه کنن و از این نظر آدم ها با هم فرق دارن.

توی زندگی ما عشق دو طرفه خیلی خیلی پررنگ هست و همچنین مشکلات زیادی هم داریم. هم اون عشق و هم این مشکلات توی هر زندگی می تونه باشه. در عین حال هر زندگی هم ویژگی های خاص خودش رو داره که اون زندگی رو منحصر به فرد میکنه. من نمی تونم بگم بیشتر یا کمتر از دیگران خوشبخت هستم. و نمی تونم بگم بیشتر یا کمتر از دیگران مشکل دارم.

زندگیه من زندگیه منه. منم یک زن معمولی و یک آدم معمولی هستم. و بیشتر از اینها توی گذشته م یه دختر معمولی بودم مثل گذشته ی هر زن دیگه ای که حتی نمی تونستم تصور کنم روزی زن دوم بشم. حالا این اتفاق افتاده و من خودم اغلب با حیرت به زندگیم نگاه میکنم که چطور شد این اتفاق افتاد و چطور من اینجایی هستم که هستم.

البته توی این موضوع درسی هم هست. هیچوقت با اطمینان به خودتون، درباره دیگران قضاوت نکنین. سعی کنین خودتون رو نگه دارین و در هر حال حواستون به خودتون باشه و تقوی رو رعایت کنین. هرگز بدون دونستن و حتی تجربه کردن شرایط زندگی کسی در مورد خودش و زندگیش نظر ندین و قضاوت نکنین. برای خدا خیلی آسونه زندگی همه ی ما رو یه جوری و از یه جایی که فکرشم نمیکنیم برگردونه و خیلی راحت ما رو در شرایطی بدتر از شرایط کسی که داریم بهش فحش میدیم و سرزنشش میکنیم قرار بده. البته این بیشتر به ضرر شماست که بدگویی میکنین. من اگر کار بدی کردم تاوانش رو هم میدم و اما شما تاوان کار بدی رو که نکردین باید بدین بدلیل قضاوت بیجا و سرزنش ناجوانمردانه. من اگر هم حق کسی رو ضایع کرده باشم مسلما اون فرد شما نیستین و شما با حرص و جوش خوردن و بی ادبی کردن هم خودتون رو کوچیک می کنین و هم باید در مقابل من و خدا پاسخگو باشین.

   + ; ۸:٥٠ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳٩٢
    پيام هاي ديگران ()